Συμπεριφορισμός ( behaviorism ) Σύμφωνα με το **Συμπεριφορισμό** η μάθηση ορίζεται ως αλλαγή στη συμπεριφορά του ατόμου. Κυρίαρχο ρόλο στη συμπεριφοριστική μάθηση κατέχουν οι αμοιβές (θετική ενίσχυση) και οι ποινές (αρνητική ενίσχυση). Ο ρόλος του δασκάλου: Μεταδίδει τη γνώση στους μαθητές, κυρίως με μετωπική διδασκαλία. Ο ρόλος του μαθητή: Προσλαμβάνει τις γνώσεις που του προσφέρονται από το δάσκαλο. Λίγες ευκαιρίες για αλληλεπίδραση μεταξύ των μαθητών. Έμφαση δίνεται στους διδακτικούς στόχους υπό μορφή επιθυμητών συμπεριφορών οι οποίες πρέπει να αναπτυχθούν από τους μαθητές. Διακρίνουμε 3 μοντέλα εφαρμογής του Συμπεριφορισμού στις ΤΠΕ: α) Το μοντέλο της Γραμμική Οργάνωσης (B.F. Skinner) β) Το μοντέλο της Διακλαδισμένης Οργάνωσης (Ν.Α.Crowder) γ) Το Μοντέλο του Διδακτικού Σχεδιασμού (R. Gagne)
Οικοδομισμός ή Δομητισμός (Constructivism)
Από την άποψη των εποικοδομιστικών προσεγγίσεων η μάθηση ορίζεται ως μια εσωτερική και υποκειμενική διαδικασία οικοδόμησης των γνώσεων και συλλαμβάνεται ως το αποτέλεσμα της οργάνωσης και προσαρμογής των νέων πληροφοριών στα προϋπάρχοντα γνωστικά σχήματα του ατόμου που μαθαίνει. Αναγνωρίζεται δηλαδή το γεγονός ότι ο μαθητής δεν έρχεται στο σχολείο ως tabula rasa, αλλά το σχολείο οφείλει να βοηθήσει το μαθητή να χτίσει καινούργιες γνώσεις πάνω σ’ αυτές που ήδη υπάρχουν.Ο ρόλος του δασκάλου: Υποστηρικτικός – συμβουλευτικός.Ο ρόλος του μαθητή: Ενεργός στην οικοδόμηση της γνώσης του.Κεντρικός είναι ο ρόλος των υπαρχουσών γνώσεων οι οποίες πρέπει να τροποποιηθούν και να επεκταθούν ως αποτέλεσμα της μάθησης. Το ενδιαφέρον σ’ αυτές τις θεωρίες εστιάζεται στο εσωτερικό του γνωστικού συστήματος του μαθητή. Μάθηση σημαίνει τροποποίηση γνώσεων.
Koινωνικοπολιτισμικές θεωρίες - Θεωρία της δραστηριότητας ( activitytheory ) Η μάθηση ορίζεται ως διαδικασία κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Μέσα από τη συνεργασία αναπτύσσονται στα άτομα ικανότητες και δεξιότητες οι οποίες διαφορετικά θα βρίσκονταν σε λανθάνουσα κατάσταση ανάπτυξης. Ο Vygotsky θεωρούσε τη νοητική ανάπτυξη ως μια διαδικασία άρρηκτα δεμένη με το ιστορικό και πολιτισμικό πλαίσιο εντός του οποίου συντελείται. Δεν υπάρχει καμία μαθησιακή δραστηριότητα έξω από ιστορικά και κοινωνικο-πολιτισμικά πλαίσια. Προεξέχοντα ρόλο έχουν η συνεργασία και η γλώσσα ως εργαλείο διαμόρφωσης των ατομικών ταυτοτήτων. Διδακτικές προσεγγίσεις: σύνθετες ομαδικές εργασίες, αλληλοδιδακτική. Βασική έννοια στη θεωρία του Vygotsky είναι η Ζώνη Επικείμενης Ανάπτυξης (Zone of proximal development). Σημαντική θέση ανάμεσα στις κοινωνικοπολιτισμικές θεωρίες κατέχει και η θεωρία της δραστηριότητας (activity theory).
Σύμφωνα με το **Συμπεριφορισμό** η μάθηση ορίζεται ως αλλαγή στη συμπεριφορά του ατόμου. Κυρίαρχο ρόλο στη συμπεριφοριστική μάθηση κατέχουν οι αμοιβές (θετική ενίσχυση) και οι ποινές (αρνητική ενίσχυση).
Ο ρόλος του δασκάλου: Μεταδίδει τη γνώση στους μαθητές, κυρίως με μετωπική διδασκαλία.
Ο ρόλος του μαθητή: Προσλαμβάνει τις γνώσεις που του προσφέρονται από το δάσκαλο. Λίγες ευκαιρίες για αλληλεπίδραση μεταξύ των μαθητών.
Έμφαση δίνεται στους διδακτικούς στόχους υπό μορφή επιθυμητών συμπεριφορών οι οποίες πρέπει να αναπτυχθούν από τους μαθητές.
Διακρίνουμε 3 μοντέλα εφαρμογής του Συμπεριφορισμού στις ΤΠΕ:
α) Το μοντέλο της Γραμμική Οργάνωσης (B.F. Skinner)
β) Το μοντέλο της Διακλαδισμένης Οργάνωσης (Ν.Α.Crowder)
γ) Το Μοντέλο του Διδακτικού Σχεδιασμού (R. Gagne)
Οικοδομισμός ή Δομητισμός (Constructivism)
Από την άποψη των εποικοδομιστικών προσεγγίσεων η μάθηση ορίζεται ως μια εσωτερική και υποκειμενική διαδικασία οικοδόμησης των γνώσεων και συλλαμβάνεται ως το αποτέλεσμα της οργάνωσης και προσαρμογής των νέων πληροφοριών στα προϋπάρχοντα γνωστικά σχήματα του ατόμου που μαθαίνει. Αναγνωρίζεται δηλαδή το γεγονός ότι ο μαθητής δεν έρχεται στο σχολείο ως tabula rasa, αλλά το σχολείο οφείλει να βοηθήσει το μαθητή να χτίσει καινούργιες γνώσεις πάνω σ’ αυτές που ήδη υπάρχουν.Ο ρόλος του δασκάλου: Υποστηρικτικός – συμβουλευτικός.Ο ρόλος του μαθητή: Ενεργός στην οικοδόμηση της γνώσης του.Κεντρικός είναι ο ρόλος των υπαρχουσών γνώσεων οι οποίες πρέπει να τροποποιηθούν και να επεκταθούν ως αποτέλεσμα της μάθησης. Το ενδιαφέρον σ’ αυτές τις θεωρίες εστιάζεται στο εσωτερικό του γνωστικού συστήματος του μαθητή. Μάθηση σημαίνει τροποποίηση γνώσεων.Ο οικοδομισμός του J. Piaget
Koινωνικοπολιτισμικές θεωρίες - Θεωρία της δραστηριότητας ( activity theory )
Η μάθηση ορίζεται ως διαδικασία κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Μέσα από τη συνεργασία αναπτύσσονται στα άτομα ικανότητες και δεξιότητες οι οποίες διαφορετικά θα βρίσκονταν σε λανθάνουσα κατάσταση ανάπτυξης. Ο Vygotsky θεωρούσε τη νοητική ανάπτυξη ως μια διαδικασία άρρηκτα δεμένη με το ιστορικό και πολιτισμικό πλαίσιο εντός του οποίου συντελείται. Δεν υπάρχει καμία μαθησιακή δραστηριότητα έξω από ιστορικά και κοινωνικο-πολιτισμικά πλαίσια.
Προεξέχοντα ρόλο έχουν η συνεργασία και η γλώσσα ως εργαλείο διαμόρφωσης των ατομικών ταυτοτήτων.
Διδακτικές προσεγγίσεις: σύνθετες ομαδικές εργασίες, αλληλοδιδακτική.
Βασική έννοια στη θεωρία του Vygotsky είναι η Ζώνη Επικείμενης Ανάπτυξης (Zone of proximal development).
Σημαντική θέση ανάμεσα στις κοινωνικοπολιτισμικές θεωρίες κατέχει και η θεωρία της δραστηριότητας (activity theory).